
29 września 2026 r. w auli Wydziału Matematyki i Informatyki UJ (sala 0004) odbyła się uroczystość odnowienia doktoratu prof. dr. hab. Jerzego Ombacha, który pięćdziesiąt lat temu, w 1976 roku, obronił w Uniwersytecie Jagiellońskim rozprawę doktorską „Rozmaitości stabilne dla odwzorowań regularnych”. Promotorem pracy był prof. Andrzej Pelczar, uczeń prof. Tadeusza Ważewskiego i twórca krakowskiej szkoły układów dynamicznych.
Uroczystość rozpoczęło wejście orszaku, w którym obok Jubilata szli dziekan Wydziału, prodziekani, dyrektorzy instytutów oraz laudator. Dziekan Wydziału, dr hab. Maciej Ulas, prof. UJ, powitał Jubilata i zgromadzonych gości, a następnie oddał głos laudatorowi, dr. hab. Marcinowi Mazurowi, jednemu z sześciu doktorów wypromowanych przez Profesora.
Laudator przypomniał dorobek naukowy Jubilata. Jego nazwisko kojarzy się na świecie przede wszystkim z badaniami nad własnością śledzenia pseudoorbit (shadowing). Teoria ta odpowiada na pytanie, czy trajektorie obliczane przez komputer odzwierciedlają rzeczywistą dynamikę układu. Prace Profesora z tego zakresu, publikowane m.in. w Topology and its Applications, Journal of the Australian Mathematical Society i Annales Polonici Mathematici, są cytowane do dziś. Ważnym etapem była współpraca z Peterem Kloedenem, wybitnym specjalistą od układów dynamicznych i stochastycznych równań różniczkowych, prowadzona m.in. podczas staży na Deakin University w Australii. Profesor Ombach uzyskał habilitację w 1988 roku, a tytuł profesora w 2002 roku. W kolejnych latach zajmował się optymalizacją stochastyczną, algorytmami ewolucyjnymi i dynamiką uczenia sieci neuronowych.
Laudator zwrócił też uwagę na szerokie zainteresowania Jubilata związane z zastosowaniami matematyki. Z prof. Adamem Łomnickim, uznawanym za ojca polskiej ekologii ewolucyjnej, opracował model podziału zasobów w populacji. Z prof. Wojciechem Słomczyńskim, współtwórcą „kompromisu jagiellońskiego”, przygotowywał prognozy liczebności kadry lekarskiej w Polsce, m.in. na zamówienie Ministerstwa Zdrowia.
Z kolei z zespołem specjalistów od nawigacji lotniczej, którym kierował pułkownik prof. Marek Grzegorzewski z Wydziału Lotnictwa Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie, pracował nad systemem lądowania samolotów wykorzystującym odbiornik GPS z predykcją pozycji.
Laudator podkreślił również zasługi dydaktyczne Jubilata. Był on jednym z pionierów wykorzystania komputera w nauczaniu matematyki. Jego podręczniki z równań różniczkowych i rachunku prawdopodobieństwa, a także napisana wspólnie z Sashą Cyganowskim i Peterem Kloedenem książka From Elementary Probability to Stochastic Differential Equations with MAPLE (Springer, 2002), łączą ścisły wykład z implementacją
omawianych metod w systemie Maple. Profesor został wyróżniony Nagrodą Pro Arte Docendi (2006). Pełnił też funkcje zastępcy dyrektora Instytutu Matematyki, prodziekana ds. dydaktycznych oraz, w latach 2012–2020, dyrektora Instytutu Matematyki.
Po laudacji prodziekan ds. nauki i współpracy, dr hab. Piotr Kalita, prof. UJ, odczytał łaciński tekst dyplomu, po czym dziekan wręczył go Jubilatowi i poprosił o zabranie głosu. W swoim przemówieniu Profesor Ombach podkreślał znaczenie dydaktyki w pracy nauczyciela akademickiego. Dziękował też osobom, które wspierały go na różnych etapach drogi zawodowej: nauczycielom, współpracownikom, a przede wszystkim żonie. Na zakończenie dziekan podziękował wszystkim za udział w uroczystości.
Po zakończeniu części oficjalnej goście przenieśli się do sali 1016, gdzie w bardziej kameralnej atmosferze współpracownicy Profesora oraz jego córka podzielili się osobistymi wspomnieniami o Jubilacie.
Jubilatowi serdecznie gratulujemy i życzymy zdrowia, pogody ducha oraz wielu kolejnych lat radości z matematyki i spotkań ze studentami. Ad multos annos!